του Γιώργου Αλεξανδράκη
Πριν λίγες μέρες, η απελευθέρωση σκυλιών Beagle από τις εγκαταστάσεις της Ridglan στο Wisconsin έφερε ξανά στο φως μια πραγματικότητα που θα έπρεπε να μας στοιχειώνει. Δεν είναι κάτι νέο, είναι ένα παλαιό, βαθιά ριζωμένο καθεστώς κακοποίησης. Παρά την τεράστια ενημέρωση και τις δεκαετίες που μεσολάβησαν, η συλλογική μας στάση μοιάζει με μια επίμονη «τύφλωση».
Υπάρχει μια τραγική ειρωνεία στην επιλογή συγκεκριμένων ρατσών, όπως τα Beagle. Η φυσική τους εμπιστοσύνη προς τον άνθρωπο, η έλλειψη επιθετικότητας, είναι ακριβώς τα στοιχεία που εργαλειοποιούνται για να καταστούν τα ιδανικά «πειραματόζωα». Αυτή η εμπιστοσύνη είναι που προδίδεται με τον πιο συστηματικό τρόπο.
Οι πράξεις απελευθέρωσης αυτών των πλασμάτων συχνά χαρακτηρίζονται ως «ακτιβισμός», όμως στην πραγματικότητα αποτελούν μια στοιχειώδη, αυτονόητη ηθική αντίδραση απέναντι στη βαρβαρότητα. Πράξεις που αποκαθιστούν μια ελάχιστη ισορροπία απέναντι σε ένα σύστημα που συνεχώς οδεύει σε λάθος διαδρομή, μετατρέποντάς τα σε αναλώσιμα υλικά.
Την ίδια στιγμή, το σύγχρονο μάρκετινγκ συνεχίζει να λειτουργεί ως ένα λαμπερό προπέτασμα καπνού. Καθημερινά, μέσω των social media, γινόμαστε μάρτυρες της προώθησης προϊόντων που βασίζονται σε αυτή την υποβόσκουσα προώθηση της κακοποίησης, από απορρυπαντικά μέχρι είδη προσωπικής φροντίδας, κάποιων εταιρειών που ακόμα και σήμερα χρησιμοποιούν τις απεχθείς μεθόδους. Δεν υπάρχει πια το άλλοθι της άγνοιας. Υπάρχει, ωστόσο, η επιλογή. Η επιλογή της διατήρησης μιας «εικόνας» ή ενός κέρδους πάνω από τη στοιχειώδη ενσυναίσθηση. Είναι βαθιά οξύμωρο να βλέπουμε τη ρητορική περί αγάπης και ηθικής να συνυπάρχει με την προώθηση εταιρειών που, αποδεδειγμένα, χρηματοδοτούν αυτή τη βία.
Όταν χρειαζόμαστε «επιρροή», ίσως θα έπρεπε να κοιτάξουμε πρότυπα όπως ο Ricky Gervais. Ανθρώπους που χρησιμοποίησαν τη φήμη τους όχι για να τροφοδοτήσουν τη ματαιοδοξία της εικόνας τους, αλλά για να δώσουν φωνή σε αυτούς που δεν έχουν. Απέδειξαν ότι η επιτυχία δεν απαιτεί απαραίτητα να κλείνεις τα μάτια, ούτε να υιοθετείς τη στάση «εγώ είμαι καλά, δεν με αφορά τι συμβαίνει έξω».
Η οργή μας στα social media, αν και δικαιολογημένη, συχνά φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα. Ο αλγόριθμος τρέφεται από την αλληλεπίδραση. Κάθε αρνητικό σχόλιο κάτω από ένα βίντεο που προωθεί τέτοιες πρακτικές, στην πραγματικότητα είναι ένα «δώρο» που το κρατά ψηλά στην επικαιρότητα. Η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στον θόρυβο, αλλά στη συνειδητή αποχή. Μην σχολιάζετε, μην δίνετε αλληλεπίδραση. Επιλέξτε εταιρείες που αποδεικνύουν έμπρακτα ότι η ομορφιά και η καθαριότητα δεν απαιτούν αίμα. Υπάρχουν πολλές, αξιόπιστες cruelty-free επιλογές. Αν δεν χρησιμοποιήσεις το ένα σαμπουάν, θα βρεις ένα άλλο.
Και αναρωτιέται κανείς…Γιατί; Γιατί, ενώ η επιστήμη έχει προχωρήσει σε μεθόδους in vitro, σε τεχνητό ανθρώπινο δέρμα και σε ψηφιακά μοντέλα που είναι συχνά πιο ακριβή, αυτές οι εταιρείες επιμένουν σε μεθόδους του Μεσαίωνα;
Η απάντηση είναι ωμή, είναι το κόστος της μετάβασης και η επιμονή των αγορών που πολλές φορές απαιτούν αυτά τα πειράματα για να δώσουν άδεια κυκλοφορίας. Η φθηνή βία έναντι της ηθικής επένδυσης. Δεν έχει σημασία πια αν είμαστε στο 2026. Όλα είναι στο χέρι, στο πορτοφόλι, στη συνείδηση μας και στην ενημέρωση μας.
